DZIAŁY
Z kart historii Szczawnicy
Nazwa Szczawnica pochodzi od kwaśnych wód zw. szczawami. Pierwsza wzmianka o tej miejscowości pochodzi z 1413 roku. Do XVIII wieku Szczawnica była częścią Starostwa Czorsztyńskiego. Jako miejscowość uzdrowiskowa znana jest od przeszło 200 lat. Szybki rozwój miejscowości nastąpił w II połowie XIX wieku, gdy właścicielem uzdrowiska został Józef Szalay. Był on właścicielem i pomysłodawcą uzdrowiska. Zbudował pierwsze łazienki i pierwsze budynki zdrojowe oraz pensjonaty. Dał oprawę architektoniczną źródłom: Magdaleny, Walerii, Jana, Szymona, Heleny i Anieli. Unowocześnił również tamtejszy Park Zdrojowy i wybudował kaplicę zdrojową. Dzięki niemu do Szczawnicy przyjeżdżali znani ludzie, chociażby Józef Dietel. Tuż przed śmiercią Szalay zapisał Zakład Zdrojowy Akademii Umiejętności w Krakowie. Akademia w 1880 roku rozpoczęła budowę Dworku Gościnnego i dokończyła budowę drogi przez Pieniny do Czerwonego Klasztoru. W 1909 roku uzdrowisko kupił Adam Stadnicki. Wyremontował on domy zdrojowe, zrobił ujęcia nowych źródeł i poszerzył Park Górny. Pierwsze w Polsce inhalatorium wyposażone w komory pneumatyczne powstało jeszcze przed II wojną światową, tj. w 1933 - 1936 roku. Tuż po wojnie uzdrowisko stało się własnością Skarbu Państwa. Wybudowano nowe sanatoria branżowe i nowy Zakład Przyrodoleczniczy. Prawa miejskie Szczawnica uzyskała w 1962 roku.